هشداری به روحانی

محمد لطفاللهی- روزنامه بهار
در روزهای اخیر و پس از مطرح شدن جریانی تحت عنوان ما پشیمانیم، مواجهه هاي گوناگونی با این جریان صورت گرفت، از دسیسه نامیدن تا پذیرش و نقد دانستن آن. جریانی که نشانههاي نا امیدی از روندهای موجود را رودرروی مسئولان قرار داد اما آنچه خودنمایی کرد برخورد تند با این جریان بود. این روزها که اعتراضات دامنه دار خیابانی را شاهدیم برخی ميگویند شاید اگر مواجهه بهتری با چنین جریانات معترضی از سوی دولت و البته دیگر قوا صورت گیرد شاید جو نامیدی شدیدی که در برخی لایههاي اجتماعی بسیار جلب توجه ميکند، منتهی به خیابانی شدن اعتراضات نميشد. بهار در گفتوگو با محمدعلی ابطحی از نزدیکترین افراد به ریاست دولت اصلاحات در تلاش است تا به تحلیلی حقیقی از جریان ما پشیمانیم و واکنش دولت بپردازد. واکاوی که امید است راهگشای مواجهه متناسبتر دولت با نقدها و حتی ناامیدیها در کشور باشد. مشروح این گفتوگو را در ادامه میخوانید:
***
ما پشیمانیم را نقد دولت میدانید و یا عبور از 1؟ برخورد دولت با این جریان باید چگونه باشد؟
من اصلا معتقد نیستم بحث پیش آمده در جامعه به نوعی عبور از روحانی بود. من این حرکت را نقد روحانی و دولتش میدانم که نوعی ضرورت و برآمده از متن جامعه است. هر دولتی برای ادامه کار نیاز به نقد دارد و این نقدها میتواند دولت را در رسیدن به اهدافش یاری کند. حرکت مردمی ما پشیمانیم اصلا به معنای پشیمانی از انتخاب روحانی بین گزینههاي موجود و تقدیم رای به جناح رقیب نیست. بیشتر این ما پشیمانیمها اعتراض و نقد و 1 به آقای روحانی بود که مبادا وعدههای انتخاباتی اش را فراموش کند و تلاش میشد تا تلنگری به دولت وارد آورد تا در برخی موارد که مردم را ناامید کرده بود اصلاحاتی را انجام دهد. از جمله این موارد میتوان به بحث بودجه و تشکیل کابینه اشاره کرد که به خصوص در بحث کابینه صدای بسیاری از بزرگان جریان اصلاحات را درآورد. و این موارد مطرح شده را میتوان به عنوان نقد پذیرفت.
پس اعتقاد دارید که یک جریان بیرونی هدایتگر ما پشیمانیم نیست؟
با توجه به مسائلی که گفته شد، موج ما پشیمانیم را موجی ایجاد شده توسط عوامل بیرون از جامعه نمیدانم. این موج از درون و نوعی مطالبه از آقای روحانی بود. دولت را دعوت میکنم تا به این نقدها گوش فرا دهد و با توجه به نقاط ضعف مطرح شده توسط مردم به اصلاح امور بپردازد. امیدوارم با توجه دولت به این مسائل جو امید به جامعه بازگردد.

این وضعیت پیش آمده و نقدهایی که به عملکرد دولت وارد میشود چه تاثیری در انتخاباتهاي آینده خواهد داشت؟ آیا باعث ریزشی در آرای اصلاحطلبان میشود؟
در انتخابات آینده ممکن است ریزش جدی شرکتکنندگان را شاهد باشیم اما این بدان معنی نیست که رقبای آقای روحانی و جناحهاي امتحان پس داده بتوانند به پیروزی دست یابند و یا معجزه هزاره دیگری به مردم تحمیل شود. مردم تجارب خوبی کسب کرده اند و میدانند که ظهور یک احمدینژاد دیگر چه نتایجی را در پی خواهد داشت. اگر آقای روحانی رفتار بهتری در مدیریت دولت و بحث اقتصادی از خود نشان دهد و عملکرد دولت در نقاطی که مردم روی آنها حساسیت دارند بهتر باشد اقبال مردم را به دنبال خواهد داشت. البته باید توجه کنیم که آقای روحانی هیچوقت خود را یک اصلاحطلب ندانسته و همواره بر منش اعتدالی خود تاکید داشته است و در بزنگاه هایی مانند انتخاب کابینه نیز این مورد را به وضوح ثابت کرده. اصلاحطلبان هم در مورد ایشان چنین نظری ندارند و ایشان را در بین گزینههاي موجود بهترین گزینه ميدانستند و از این انتخاب به دنبال نتایجی بودند که حس میکنم این نتایج تاکنون حاصل شده است و جای پشیمانی از این انتخاب وجود ندارد زیرا مفهومی که رقبای آقای روحانی را بهتر توصیف کند را نمیتوان از این نقدها برداشت کرد. آقای خاتمی نیز همین نظر را دارد که جناحها و افرادی که در موضع رقابت و تقابل با آقای روحانی قرار دارند به دنبال دسیسه و کیسه دوزی نباشند.

میفرمایید که اشاره آقای خاتمی به دسیسهگری متوجه منتقدان نیست و به سواستفاده گران اشاره میکنند؟
منتقد دسیسه گر نیست و او را برآمده از جامعه متن جامعه ميدانیم. در جامعهی ما مثل همه جای دنیا فضای ارتباطی زیادی وجود دارد و صداها به گوش میرسد. این فضای نقد را باید با احترام نگریست که جامعه حتی با ادبیات تند بتواند به نقد رئیسجمهور بپردازد. مطمئنا مردم علاقمند هستند رئیسجمهوری را داشته باشند که به شعارهایی که در دوره انتخابات مطرح کرده پایبند باشد.
این شائبه به وجود آمده که اصلاحطلبان بعد از انتخابات تغییر میکنند. مثال هایی نیز در این رابطه وجود دارد از جمله رای به ریاست شخص دیگری غیر از محمدرضا عارف در مجلس و یا برخی نظرات مطرحه توسط منتخبین که در تعارض جدی با دیگاههاي جریان اصلاحات است. تا چه میزان این موضوع را درست میدانید؟
این مشکلات به جریان اصلاحات ربط چندانی نمیکند. این نمایندگان باید از چندین صافی از جمله شورای نگهبان بگذرند تا در مرحله آخر با رای مردم به مجلس راه یابند. اگر جریان اصلاحات میتوانست کاندیداهای اصلی خود را معرفی کند مطمئنا این مسائل پیش نمیآمد. هم در انتخابات مجلس شورای اسلامی و هم در انتخابهاي دیگر ما باید با این مشکل دست و پنجه نرم کنیم و مجبور به انتخاب از بین گزینههاي محدود هستیم. به طور واضح و مشخص شورای نگهبان نیز به دنبال حذف ژنرالهاي اصلاحات و کم کردن اعتماد مردم به این جریان سیاسی ریشه دار است. در مقابل این استراتژی شورا، اصلاحات نیز راه چاره را در انتخاب از میان نیروهایی تا حد ممکن نزدیک به جریان فکری خود، دید و همان طور که میدانید در چنین انتخاب هایی امکان ریزش و خطا وجود دارد. نباید به دلیل این ریزشها و انتخابها به سرزنش اصلاحات پرداخت و باید به دنبال حس مشکل در جایی دیگر بود.